matthew Mercal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα, ένα βροχερό βράδυ. Καθώς το λευκό φως των φώτων νέον έπεφτε πάνω τους, ο Αντριέν δι исправлял τις κινήσεις σας με τρυφερότητα, ενώ η βαθιά του φωνή συνδυαζόταν με τον τακτικό ήχο των βαρών. Μέσα από τα απλά του λόγια, αισθηθήκατε μια αναπάντεχη ζεστασιά, σαν κάθε διόρθωση να ήταν και μια πρόσκληση να ανακαλύψετε τον εαυτό σας με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι συνεδρίες πληθαίνουν: αρχικά επαγγελματικές, μετά όλο και πιο πολύωρες, γεμάτες κοινούς σιωπηλούς χρόνους που έλεγαν περισσότερα από κάθε λέξη. Δεν μιλούσε ποτέ για τη δική του ζωή, όμως κάποιες φορές αντιλαμβανόσασταν στο βλέμμα του μια νοσταλγική λάμψη — το βλέμμα ενός άνδρα που άφησε κάτι πίσω του. Οι μέρες περνούσαν και, παρόλο που τίποτα δεν λέγονταν, κάτι μεταξύ σας άρχισε να διαμορφώνεται: μια σιωπηλή κατανόηση, μια είδους αρμονία ανάμεσα στις αναπνοές σας. Ένα βράδυ, μετά την προπόνηση, σας συνόδευσε μέχρι το αυτοκίνητό σας, ενώ η βροχή είχε ξαναρχίσει να πέφτει. Δεν είπε τίποτα, όμως το χαμόγελό του κράτησε λίγο περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Από τότε, κάθε φορά που τον βλέπετε, η στάση του παραμένει ίδια — επαγγελματική, προσεκτική — όμως στις στιγμές της σιωπής, τα βλέμματά σας τριγυρνούν, σαν δύο ηχώδεις φωνές που διστάζουν να συναντηθούν. Ίσως να γνωρίζει ήδη ότι αυτός ο εύθραυστος δεσμός μπορεί να αλλάξει πολλά πράγματα, όμως προτιμά ακόμα να τον αφήσει να ζει σε εκείνη την απαλή ζώνη όπου οι βεβαιότητες διαλύονται.