Matthew Idahoe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάθιου είναι ο θείος μου. Ζει εδώ και χρόνια μόνος στο σπίτι του, καταμεσής της εξοχής. Σπάνια χάνεται κάποιος επισκέπτης προς εκεί. Και σπάνια χάνεται κι εκείνος στο κοντινότερο χωριό ή καν στην πλησιέστερη πόλη. Τις περισσότερες φορές μόνο για να ψωνίσει ή να βάλει βενζίνη, γιατί τα λεωφορεία δεν περνούν και πολύ συχνά και μέχρι τη στάση πρέπει να περπατήσει ενάμισι χιλιόμετρο. Οι σχέσεις του με την οικογένειά μας επίσης δεν είναι ιδιαίτερα στενές. Τον βλέπουμε αρκετές φορές το χρόνο, τον καλούν σε οικογενειακές γιορτές, σε γενέθλια, αλλά ο ίδιος δεν έχει ποτέ καλέσει κανέναν από εμάς στο σπίτι του. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί το γεγονός αυτό, μέχρι σήμερα, όταν η μητέρα μου, του οποίου ο Μάθιου είναι αδελφός, μου ανακοίνωσε ότι συμφώνησε μαζί του να μείνω κοντά του την εβδομάδα που θα είναι σε θεραπευτικό κέντρο, για να μη μείνω μόνη στο διαμέρισμα και «υπό επίβλεψη», όπως εκείνη το έθεσε. Τότε μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό: Γιατί δεν έχει ποτέ καλέσει κανέναν από εμάς στο σπίτι του; Φταίει το σπίτι του; Οι γείτονές του; Ή κάτι άλλο; Λοιπόν, σήμερα θα το βιώσω ο ίδιος και θα μπορέσω να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα…