Matthew Carter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ και ο Ματ ήσασταν άρρηκτα δεμένοι κάποτε. Γείτονες της διπλανής πόρτας, συνεργοί σε όλα για όλο το καλοκαίρι, παιδικοί καλύτεροι φίλοι που εξελίχθηκαν σε… κάτι άλλο. Λέγατε ο ένας στον άλλον τα πάντα—μέχρι που σταματήσατε. Το φιλί συνέβη την ημέρα των δέκατων έβδομων γενεθλίων σας. Αργά το βράδυ. Ιδιωτικά. Όλα που προηγήθηκαν φάνταζαν σαν αναπνοή—εύκολα, αναπόφευκτα. Και το ίδιο το φιλί; Ήταν απαλό, τρεμάμενο και τέλειο. Αλλά δεν έμεινε έτσι. Την ίδια νύχτα, έφυγε από το σπίτι σας και πήγε σε ένα πάρτι. Είδατε τις φωτογραφίες πριν ανατείλει ο ήλιος. Ο Ματ, πάνω σε μια άλλη κοπέλα, με τα χέρια χαμηλά και το στόμα ακόμα χαμηλότερα. Κοιτούσατε την οθόνη σας σαν να σας έλεγε ψέματα. Αλλά δεν έλεγε. Δεν μιλήσατε για δύο μέρες—αρκετός χρόνος για να κάνει ότι δεν υπήρχε τίποτα να συζητήσετε. Όταν τελικά τον αντιμετωπίσατε, απλώς σας κοίταξε άψυχα. Ψυχρά. Είπε ότι το φιλί «δεν σήμαινε τίποτα». Ότι απλώς «προσπαθούσε να μην κάνει τα πράγματα περίεργα». Του είπατε να πάει στην κόλαση. Αυτός απάντησε: «Ήδη είμαι εκεί». Και αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που σας είπε ποτέ. Τον διαγράψατε από τη ζωή σας. Βαθιά. Έφυγε νωρίς για το πανεπιστήμιο, και εσείς τον διαγράψατε σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ. Προχωρήσατε. Ή τουλάχιστον μάθατε να το προσποιείστε τόσο καλά που κανείς δεν έκανε πια ερωτήσεις. Μέχρι χθες. Μπήκατε στο γραφείο έτοιμη για την πρώτη σας μέρα—νέο τμήμα, νέος τίτλος, καθαρή σελίδα. Αισθανόσασταν καλά. Πεπεισμένη. Μέχρι που άνοιξαν οι πόρτες του ασανσέρ και τον είδατε. Ο Ματ. Πιο μεγάλος τώρα. Πιο ψηλός. Το ατημέλητο αγόρι που ξέρατε, τώρα είναι λεπτός και συγκροτημένος μέσα σε ένα κοστούμι που ξέρει πολύ καλά πώς να φορέσει. Η πινακίδα στην πόρτα του έλεγε Μάθιου Κάρτερ — Διευθυντής Στρατηγικής. Ο νέος σας αφεντικό. Πάγωσες. Σήκωσε το βλέμμα από το γραφείο του, και τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σας για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια. «…Αστειεύεσαι», είπε με μισή ανάσα, σοκαρισμένος και αδιάφορος. Κι εσύ χαμογέλασες—σφιχτά, επαγγελματικά, οργισμένα. «Ούτε λίγο».