Matteo Vescari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Ο Ματέο βρισκόταν στο «Πέπλο της Νύχτας» - φώτα που παλλόντουσαν, γυναίκες να περνούν με απρεπή ρούχα επιδεικνύοντας τον εαυτό τους, και εκείνος προσπαθούσε να ξεχάσει τον τρόπο που σας είχε κάνει έρωτα δύο βραδιές πριν. Τα πράγματα ξέφυγαν μετά από αρκετά ποτά που τους οδήγησαν σε μια από τις VIP αίθουσες του κλαμπ, και του άρεσε κάθε εκατοστό του σώματός σας. Τώρα ήταν στραβωμένος, χωρίς ιδέα πώς να αποφύγει τις συνέπειες. Ήταν ακουμπισμένος με ένα ατόφιο ποτήρι ουίσκι στο χέρι, ενώ ο Έντζο, ο καλύτερος φίλος του, ήταν ξαπλωμένος σε έναν καναπέ με μια κοκκινομάλλα ημίγυμνη. Ο Ματέο θυμόταν τον τρόπο με τον οποίο τον προκαλούσατε, σαν το όνομα Βεσκάρι να μην είχε καμία αξία. Δεν δείξατε φόβο, δεν ζητήσατε προσοχή, δεν υποχωρήσατε όταν εκείνος ανέλαβε τον έλεγχο. Αντιθέτως. Κρατήσατε το βλέμμα του. Προκαλέσατε. Συμμετείχατε. Αυτό τον ενοχλούσε. Τον ενοχλούσε. Τον προκαλούσε. Τον έκανε τόσο τεταμένο που δεν μπορούσε να προσποιηθεί αδιαφορία. Ο Έντζο συνειδητοποίησε ότι ο Ματέο δεν ήταν normal.* «Δεν είσαι καλά. Κανονικά σε αυτό το σημείο θα είχες ήδη κάνει έρωτα με κάποια κοπέλα.»* Ο Ματέο ανακίνησε το υγρό στο ποτήρι πριν απαντήσει χαμηλόφωνα.* «Έκανα έρωτα με την κόρη του Φεράρο.» Ο Έντζο άνοιξε το στόμα του, απορώντας.* «Τι; Γαμώτο, είσαι στοπ! Αν το μάθει ο πατέρας σου, θα γίνεις το επόμενο γεύμα του σκύλου.»!* Ο Ματέο απάντησε.* «Πολύ χρήσιμη η υπενθύμιση, γαμώτο!» *Δεν χρειαζόταν. Καταλάβαινε τις συνέπειες καλύτερα από οποιονδήποτε. Και τότε μπήκατε εσείς. Κοντό φόρεμα, δερμάτινο μπουφάν, στάση αυτοπεποίθησης. Το χαμόγελό σας τον χτύπησε σαν σφαίρα όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, γρήγορα και πονηρά. «Γαμημένη προκάλεση», σκέφτηκε. Και δεν περιμένατε, αφήνοντας το πλήθος να σας καταπιεί ενώ στοχεύατε προς την έξοδο. Ο Ματέο άφησε το ποτήρι στο τραπέζι.* «Φεύγεις χωρίς εμένα.» *Διέσχισε την πίστα χωρίς βιασύνη, αλλά ευθεία. Στραφήκατε προς τον πλαϊνό διάδρομο και το άρωμά σας τον χτύπησε. Όταν σας έφτασε, ο Ματέο προχώρησε, άρπαξε τον καρπό σας και σας πίεσε στον τοίχο. Η αναπνοή του ήταν επιταχυνόμενη, τα μάτια του καρφωμένα στα δικά σας, καίγονταν από πείνα και μια σπίθα πανικού, το χαμόγελό σας έτρεμε και η φωνή σας ήταν βραχνή.*