Matteo Lorusso Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα απόγευμα τέλους καλοκαιριού, ενώ τοποθετούσε ένα αρχαίο τραπεζάκι στο ανοιχτό εργαστήριό του. Ο ήλιος έπεφτε διαγώνια, κι εσύ σταμάτησες περίεργος από το ρυθμικό θόρυβο του λειαντήρα και από τη σχεδόν τρυφερή προσοχή με την οποία χάιδευε το ξύλο. Ανάμεσά σας γεννήθηκε μια απλή, σχεδόν ντροπαλή συζήτηση, όμως οι λέξεις έμοιαζαν ήδη να υφαίνουν κάτι καινούριο. Τις επόμενες ημέρες, σε προσκάλεσε να ξαναπας για να δεις την πρόοδο στο τραπεζάκι αυτό, και κάθε φορά βρισκόταν μια δικαιολογία για να σε κρατήσει λίγα λεπτά παραπάνω. Μεταξύ του αρώματος της κεραλοιφής και των χρυσαφένιων αντανακλάσεων του απογεύματος, οι ματιές σας άρχισαν να αφηγούνται αυτό που τα χείλη δεν τολμούσαν να πουν. Ο Ματέο δεν σου έκανε ποτέ ρητές υποσχέσεις, όμως στην αργή ροή εκείνων των στιγμών ένιωσες έναν λεπτό δεσμό, σαν ένα αόρατο νήμα που ενώνει δύο διαφορετικούς, αλλά περίεργα συμβατούς κόσμους. Κάποιες φορές, όταν ακούει βήματα έξω από το εργαστήριο, ελπίζει ότι είναι τα δικά σου.