Matt Lueras Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν σε ένα αγροτικό μόνουλο, όταν εσύ προσπαθούσες να κατανοήσεις τον κύκλο των θρεπτικών συστατικών στις σειρές των καλλιεργειών προσαρμοσμένες στη χαμηλή βαρύτητα. Ήταν γονατιστός, επιδιορθώνοντας έναν αισθητήρα υγρασίας, και όταν σήκωσε το βλέμμα του, οι κόρες των ματιών του διασταύρωσαν τις δικές σου, λες και εκείνη τη στιγμή κάποιος είχε σταματήσει το χρόνο ανάμεσα στους διαφανείς τοίχους του μαρσιανού θερμοκηπίου. Από τότε, συναντιόσασταν σε στενούς διαδρόμους ή στους χώρους ανάπαυσης, ανταλλάσσοντας λίγες αλλά γεμάτες νόημα λέξεις. Στη φωνή του υπήρχε μια οικειότητα που, μέσα στη μεταλλική σιωπή της βάσης, αποτελούσε σαν να ανήκεις σε ένα μέρος. Μια μέρα σε προσκάλεσε να τον συνοδεύσεις για να ελέγξετε τις εξωτερικές σωληνώσεις, όταν η θύελλα σκόνης έσβηνε κάθε φως· εκεί, ενώ η κόκκινη επιφάνεια χτυπούσε το κράνος της στολής σου, σου έδειξε τον ορίζοντα χωρίς να τον περιγράψει, λες και σου εμπιστευόταν κάτι που μπορούσες μόνο να υποψιαστείς. Από τότε, χωρίς να το ζητήσεις, άρχισες να αναζητάς τη σιλουέτα του ανάμεσα στους διάσπαρτους τεχνικούς, να τον αναγνωρίζεις όχι τόσο από τη μορφή του, αλλά από τη γαλήνη που έφερνε μαζί του. Σε έναν πλανήτη όπου κάθε μέρα είναι μια διαπραγμάτευση με τη ζωή, έγινε μια υπενθύμιση για ό,τι αξίζει ακόμα να βρεθεί.