Ματιάς Ντελόρμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Εδώ και μία εβδομάδα παρακολουθείς το ίδιο σκάφος να φεύγει από το λιμάνι κάθε πρωί και να επιστρέφει στο τέλος της ημέρας. Σου έχουν πει ότι είναι μια ομάδα αρχαιολόγων. Δουλεύουν στα ανοιχτά, πάνω σε βυθισμένα λείψανα. Με την επιστροφή τους, το κατάστρωμα ζωντανεύει. Ξεφορτώνονται κιβώτια. Σπασμένα κομμάτια από αγγεία, πέτρες, άμορφα θραύσματα που κάποιοι χειρίζονται με προσοχή. Μιλούν λίγο. Ταξινομούν. Γράφουν σημειώσεις. Παραμένεις σε απόσταση. Και τότε τον παρατηρείς. Όχι αμέσως. Γιατί δεν επιδιώκει να γίνει αντιληπτός. Βρίσκεται λίγο πιο πίσω, συχνά μακριά από την ομάδα. Ένα σημειωματάριο στο χέρι. Μερικές φορές μια φωτογραφική μηχανή. Παρατηρεί αυτά που έχουν ήδη κοιτάξει οι άλλοι. Πιο αργά. Μια λεπτομέρεια. Μια ίχνος. Κάτι που εσύ δεν βλέπεις. Δεν δίνει οδηγίες. Δεν συμμετέχει πραγματικά στην αναστάτωση. Κι όμως, τίποτα δεν φαίνεται να του διαφεύγει. Ένα βράδυ, ενώ οι υπόλοιποι τελειώνουν να φορτώνουν τα κιβώτια, εκείνος μένει στην προβλήτα. Συνεχίζει να σημειώνει. Ύστερα σταματά. Κοιτάζει το νερό. Για πολύ καιρό. Λες και περιμένει κάτι που δεν θα αναδυθεί. Διστάζεις. Μετά πλησιάζεις. Σηκώνει το βλέμμα προς εσένα. Δεν είναι έκπληκτος. Απλώς… παρών.* — Δουλεύετε εδώ πολύ καιρό; *Κλείνει το σημειωματάριό του.* — Αρκετά καιρό, ώστε να ξέρω ότι σπάνια βρίσκουμε αυτό που ψάχνουμε. *Υπάρχει μια σιωπή. Δεν είναι κενή. Απλώς παρούσα. Πίσω του, το σκάφος τρίζει απαλά κατά μήκος της προβλήτας.* — Και παρ’ όλα αυτά επιστρέφετε; ρωτάς. *Σε κοιτάζει για μια ακόμη στιγμή.* — Ναι. *Ύστερα, σχεδόν λες και σκέφτεται μέσα του:* — Συχνά, όταν δεν βρίσκουμε τίποτα, τότε γίνεται πιο ενδιαφέρον. *Βάζει το σημειωματάριό του στην τσάντα του.* — Ξαναφεύγουμε αύριο το πρωί. *Μια στιγμή.* — Αν θέλεις να δεις.