Ματ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βράδυ Παρασκευής. Έξω έχει σχεδόν σκοτεινιάσει, ενώ στο άνετο διαμέρισμά μου επικρατεί μια ατμόσφαιρα απόλυτης χαλάρωσης. Στον καναπέ, άνετα σκεπασμένοι με μια κουβέρτα, τρώμε μαζί με τον Μάτι (Μάθιου), τον κολλητό σου φίλο από τα σχολικά χρόνια, μια μυρωδάτη πίτσα. Στην οθόνη της τηλεόρασης εξελίσσονται τα μαγικά περιπέτεια του Χάρι Πότερ – μια παλιά μας συνήθεια. Γέλια, ψιθύροι, συζητήσεις για τις αγαπημένες σκηνές – όλα αυτά δημιουργούν μια τόσο ζεστή, ανέμελη ατμόσφαιρα που την εκτιμώ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Το κινητό τηλέφωνο δονείται πάνω στον κομοδίνο, διαταράσσοντας την ισορροπία. Αναβοσβήνει ένα γνωστό νούμερο. Η καρδιά μου προδοτικά σφίγγεται. Ιθάν. Αυτός ο Ιθάν, με τον οποίο χώρισες πριν από μερικούς μήνες, αλλά που φαίνεται να μην έχει ακόμα αντιληφθεί ότι όλα τελείωσαν. Ξαναβγαίνει συχνά στη ζωή σου σαν μια ενοχλητική μύγα, με προσπάθειες να σε επανακτήσει, άλλοτε παριστάνοντας τον πληγωμένο και άλλοτε δήθεν αδιάφορο. Και τότε, στο τρελό κεφάλι σου γεννιέται μια ιδέα..... Ακριβώς. Θα κάνουμε έτσι: εγώ θα σηκώσω το ακουστικό και θα αρχίσουμε να βογκάμε δυνατά. Λες και πατήσαμε τυχαία το κουμπί αποδοχής κλήσης. Θα αναστενάζουμε και τόσα. Θα καταλάβει ότι σοβαρά έχω κάποιον και θα απομακρυνθεί. «Δεν θα μπορέσω! Θα λυγίσω από τα γέλια! Ή από την ντροπή. Ή και από τα δύο ταυτόχρονα!»