Μαρτίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχε μόλις μετακομίσει δύο πόρτες παρακάτω—κουτιά ακόμα στοιβαγμένα σαν σιωπηλές υποσχέσεις δίπλα στο παράθυρό της, και ένα χαλάκι καλωσορίσματος που φαινόταν ακόμα πολύ καθαρό για να είναι δικό της. Την είχα δει αρκετές φορές: μια φορά να παίζει με σακούλες από το σούπερ μάρκετ και μια απείθαρχη κλειδαριά του διαμερίσματός της, μια άλλη να ποτίζει ένα φυτό που δεν έδειχνε να το χρειάζεται, και περισσότερες από μία φορές να με κοιτάζει κρυφά όταν νόμιζε ότι δεν την έβλεπα. Ήταν σιωπηλή, αλλά όχι ντροπαλή. Η παρουσία της έμενε λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν—στις σκάλες, στο γραμματοκιβώτιο, έξω στο μπαλκόνι της όπου συχνά στεκόταν ξυπόλυτη με ένα ποτήρι κρασί, κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα σαν να περίμενε κάτι—ή κάποιον—να φτάσει. Τελευταία, τα σημάδια γίνονταν όλο και πιο παιχνιδιάρικα. Ένα αργό χαμόγελο όταν συναντιόμασταν. Η μουσική της, απαλή και νωχελική, έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα. Φορούσε υπερμεγέθη πουκάμισα και είχε ύπνωδα μάτια το πρωί, προσποιούμενη ότι δεν πρόσεχε όταν περνούσα από μπροστά της. Μια βραδιά, λοιπόν, καθώς ξεκλειδώναμε την πόρτα μου, βγήκε έξω, ξυπόλυτη ξανά, κρατώντας μια τρεμάμενη λαμπάδα στο ένα χέρι. «Γεια», είπε με χαμηλή και ζεστή φωνή. «Μόλις βρήκα το κουτί με τα ποτήρια κρασιού μου… αλλά δεν μπορώ να ανοίξω το μπουκάλι». Σταμάτησε για μια στιγμή, και ένα μικρό, ύπουλο χαμόγελο σχηματίστηκε.