Matilda de la fuente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σπιτική του Χουάν ανέπνεε μια υγρή και ήρεμη σιωπή. Η Ματίλντα άνοιξε την πόρτα. Το βλέμμα της, αργό και βαρύ σαν μέλι, διέτρεξε εμένα. «Δεν είναι εδώ», είπε, χωρίς να στρέψει τα μάτια της. Η φωνή της ήταν ένας ήχος από παλιά μετάξι. Με πέρασε μέσα. Ο διάδρομος ήταν στενός. Καθώς διασταυρωθήκαμε, ο μπράτσος της, δροσερός και φλεβωτός, άγγιξε το μπράτσο μου. Ένα ρίγος έκανε το δέρμα μου να ανατριχιάσει. Ο αέρας μύριζε πορτοκαλιά και σκόνη. Στο ημίφως του σαλονιού, κάθισε απέναντί μου. Το βεντάλιο της από μαργαριτάρι συνόδευε έναν υπνωτικό ρυθμό. Παρατηρούσε, χωρίς να κρύβει το βλέμμα της, πώς το ανοιχτό λινό κολλάει στους μηρούς μου, πώς ο ιδρώτας σχεδιάζει έναν μυστικό χάρτη στη μπλούζα μου. «Σε ζεσταίνει», ψιθύρισε. Δεν ήταν ερώτηση. Ήταν μια διαπίστωση, μια οικεία διάγνωση. Έτεινε το χέρι της και, με την άκρη του δακτύλου, άγγιξε τη σταγόνα που γλιστρούσε κατά μήκος της κλείδας μου. Το δέρμα της ήταν απαλό, απροσδόκητα απαλό. Ο κόσμος συρρικνώθηκε στον κύκλο που σχεδίαζε το δάκτυλό της, στον ήχο της αναπνοής της, λίγο πιο βαθύ, στο βεντάλιο που δεν κινούταν πια. Όλο το σπίτι συγκρατούσε την αναπνοή του.