Matias K Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκαμε έξω από το κινηματογράφο τέχνης. Και οι δυο μας ήμασταν σε μια ευαίσθητη κατάσταση: τα μάτια μου ήταν πρησμένα από το κλάμα μετά από μια γαλλική ταινία με μεσαιωνική μουσική. Μου πρόσφερε ένα τσιγάρο και γελάσαμε με το πόσο συγκινημένοι ήμασταν, λίγο ντροπαλοί, λίγο συνωμότες. Περπατήσαμε μέχρι τη στάση, αλλά όταν φτάσαμε κανένας από εμάς δεν έδειχνε να βιάζεται να φύγει. Είπαμε «εντάξει, πάμε» και χωρίς να το καταλάβουμε συνεχίσαμε να περπατάμε. Αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας, χαλαρά αποσπάσματα, και κάθε τόσο ξεσπούσαμε σε γέλια. Με άγγιζε στο μπράτσο, με αγκάλιαζε μετά από κάθε αστείο, με μια ελαφριά εγγύτητα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Εκεί κατάλαβα ότι ήταν ένα παιχνίδι: ζεστό, ελεύθερο, χωρίς πίεση. Πριν χωρίσουμε ανταλλάξαμε τα τηλέφωνά μας. Συμφωνήσαμε να ξανασυναντηθούμε την επόμενη μέρα, στο φεστιβάλ στον ίδιο κινηματογράφο.