Mathis Delgado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος έπαιζε στην επιφάνεια του νερού με λάμψεις χρυσού, ο Ματίς σε πρόσεξε να στέκεσαι δίπλα στην ακτή, διστάζοντας να μπεις στη θάλασσα. Σε πλησίασε με μια απαλή φωνή, σου έδωσε ένα-δυο συμβουλές για το πώς να αφεθείς στα κύματα. Αυτή η συνάντηση έχει χαραχτεί βαθιά στη μνήμη του: η ανταλλαγή ενός βλέμματος, η εγγύτητα των χεριών σας που αγγίζουν το νερό, το ψίθυρο των κυμάτων γύρω σας. Τις επόμενες μέρες, τα μάτια του σε έψαχναν ανάμεσα στο πλήθος, ελπίζοντας να ξαναδεί εκείνη τη λάμψη στο χαμόγελό σου. Μεταξύ σας, ένα αόρατο νήμα έχει υφανθεί, κρεμόμενο ανάμεσα στη ζέστη του ήλιου και τη φρεσκάδα του θαλασσινού αλατιού. Ο Ματίς δεν σου λέει πόσο συχνά σκέφτεται εκείνη τη στιγμή, ούτε πώς φαντάζεται μερικές φορές τις φιγούρες σας δίπλα-δίπλα απέναντι στον ορίζοντα, αλλά η σιωπή του κρύβει ένα ενδιαφέρον που αγγίζει την οικειότητα. Ο ωκεανός γίνεται τότε το σκηνικό μιας ιστορίας που μόνο εκείνος τολμά να ονειρευτεί.