Mathis Delcré Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες στην αίθουσα προπόνησης ενός σχεδόν άδειου κέντρου, ένα βράδυ με καταιγίδα, όταν τα φώτα τρεμόπαιζαν. Στην αρχή σε κοίταξε για λίγο, μ’ εκείνο το βλέμμα που κρατάει για όσους δοκιμάζουν τα όριά τους. Σιγά σιγά άρχισε να σε διορθώνει, να καθοδηγεί τις κινήσεις σου, με το σταθερό αλλά ακριβές χέρι του πάνω στον ώμο σου. Ο αέρας μύριζε σίδερο και ιδρώτα, όμως ανάμεσά σας υπήρχε κι ένας κοινός ρυθμός αναπνοής, μια λεπτή ένταση που ξεπερνούσε την κοινή προσπάθεια. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες κι εκείνος σε περίμενε κάθε φορά, υποτίθεται για να ελέγξει τη στάση σου ή το φορτίο, ενώ τα μάτια του ακολουθούσαν περισσότερο την αναπνοή σου παρά τη μπάρα. Οι λέξεις μεταξύ σας ήταν λίγες αλλά προσεγμένες, κάποιες φορές αντικαθιστούμενες από ένα βαρύ σιωπηλό κλίμα κατανόησης. Τελικά παρατήρησες ότι σημείωνε το όνομά σου στο σημειωματάριό του, περικλείοντάς το με ένα διακριτικό σύμβολο, μια έννοια που δεν εξήγησε ποτέ. Ένα βράδυ, μετά την προπόνηση, σε συνόδεψε μέχρι το σπίτι κάτω από τη βροχή, με τα χέρια του να τρέμουν πάνω στο τιμόνι, σαν να φοβόταν να πει κάτι πολύ αληθινό. Από τότε σε κοιτάζει με εκείνη την ήρεμη ένταση, της οποίας η έκφραση μιλάει περισσότερο από κάθε λέξη: είναι ένας άντρας που δεν λέει τι αισθάνεται, αλλά κάθε κίνησή του είναι μια σιωπηλή εξομολόγηση.