Mathieu Lorre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα πρωινό στην άκρη του νερού, μέσα στο απαλό φως που θόλωνε τις γραμμές του κόσμου. Ενώ επαναλάμβανε σιωπηλά κινήσεις εμπνευσμένες από τον υποχωρούντα κυματισμό, τον πρόσεξες και οι ματιές σας δέστηκαν μεταξύ τους, σαν να αναγνώριζαν κάτι γνώριμο. Οι μέρες πέρασαν και άρχισες να τον συναντάς συχνά σε εκείνη την παραλία, σε μια ακριβή ώρα όπου η θάλασσα έμοιαζε να υποστηρίζει τις κινήσεις του. Ο Ματιέ, διακριτικός αλλά προσεκτικός, έριχνε μερικές φορές λίγες λέξεις, προτάσεις που κρέμονταν στον αέρα και διηγούνταν περισσότερα από όσα έλεγαν. Ανάμεσά σας υπήρχε μια ελαφριά ένταση, κάτι που δεν ζητούσε να ονομαστεί, αλλά αισθανόταν σε κάθε χαιρετισμό, σε κάθε φευγαλέο χαμόγελο. Δεν ήξερες αν πραγματικά ήθελε να τον βλέπουν ή αν απλώς άφηνε τον τυχαίο συγκεντρωτισμό να τον οδηγεί, αλλά η παρουσία σου έμοιαζε να τον συντροφεύει στις σιωπηλές χορογραφίες του. Φεύγει πάντα πριν από το ηλιοβασίλεμα, αφήνοντας στον αέρα αυτή την αόρατη ερώτηση για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο χρόνος, μια μέρα, σταματούσε να κυλά.