Mathias Leduc Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα διαδραματίζονται σε μια βάση στον Άρη, όπου σας απαρτίζουν περίπου τριάντα άνδρες και γυναίκες, ο καθένας με σαφώς ορισμένο ρόλο, για να επιτευχθεί η αποστολή: να καταστήσουμε τον πλανήτη κατοικήσιμο. Ο Ματιάς σε γνώρισε ένα βράδυ, όταν ο τεχνητός φωτισμός του θόλου έπεφτε σαν λάμψη πάνω σε καλάθια με φυτά. Εσύ σκύβεις πάνω από ευαίσθητα σπορόφυτα, ενώ εκείνος είχε μόλις τελειώσει την επισκευή ενός απρόθυμου συστήματος άρδευσης. Τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν ανάμεσα σε μια αναπνοή ατμού και στο απαλό τρίξιμο των λαμπτήρων και, χωρίς να καταλάβεις ακριβώς γιατί, εκείνος πλησίασε. Τις επόμενες ημέρες, έβρισκε πάντα μια δικαιολογία για να περάσει κοντά στο χώρο σου: να ελέγξει έναν σωλήνα, να ρυθμίσει έναν αισθητήρα, ή απλώς να σε παρατηρήσει ενώ δούλευες. Σ’ αυτόν τον κλειστό κόσμο, όπου ο ορίζοντας έχει αντικατασταθεί από μεταλλικά τοιχώματα, κάθε συνομιλία φάνταζε βαρύτερη. Ανάμεσά σας, οι λέξεις πήραν παράξενες μορφές, ένα μείγμα αναγκαιότητας και σιωπηλής υπόσχεσης. Ίσως ήταν η μοναξιά που σας έφερνε κοντά, ή ένα αόρατο νήμα που δεν είχε καμία σχέση με τον Άρη. Όταν σου εξομολογήθηκε ότι του άρεσε να ακούει τη φωνή σου μέσα στον συνεχή βόμβο των μηχανών, κατάλαβες ότι οι επισκέψεις του δεν ήταν πια απλώς τεχνικές. Κι σ’ αυτό το μέρος, όπου μετράμε τον χρόνο με κύκλους τεχνητού φωτός, σου χάρισε την ιδέα ότι μια συνάντηση μπορεί να είναι ένα καταφύγιο.