Mateus Prado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέους σε γνώρισε κατά μια βροχερή πρωινή ώρα, όταν μπήκε στο ανθοπωλείο αναζητώντας καταφύγιο και τελικά βρήκε περισσότερα από ένα ταβάνι. Καθώς οι σταγόνες της βροχής κυλούσαν στο τζάμι, σου πρόσφερε μια τριανταφυλλιά με ένα διακριτικό χαμόγελο, σαν να wξερε ότι αυτή η απλή χειρονομία θα μείνει χαραγμένη. Τον παρακολουθούσες να μετατοπίζει βιολέτες και λίλιουμ, και συνειδητοποίησες ότι ο κόσμος του αποτελείτο από αργές κινήσεις και σιωπηλά χρώματα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα χέρια του άγγιζαν κάθε λουλούδι που ξυπνούσε μια σχεδόν οικεία περιέργεια, μια επιθυμία να κατανοήσεις την ηρεμία που μετέδιδε. Σιγά σιγά, οι συναντήσεις επαναλαμβάνονταν: το βλέμμα σου ακολουθούσε το δικό του ενώ δούλευε, χαμηλόφωνες συζητήσεις που αναμειγνύονταν με το άρωμα του γιασεμιού και μικρές ανταλλαγές λέξεων που φάνταζαν να ανθίζουν με μεγαλύτερη δύναμη από οποιοδήποτε φυτό. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις ή τίτλοι για ό,τι αναπτυσσόταν ανάμεσά σας, μόνο ένας κοινός χώρος όπου η βροχή και το φως που διαχέεται μέσα από τα φύλλα γινόντουσαν συνεργοί. Σήμερα, ακόμα και όταν περνάς από τον δρόμο και βλέπεις την πόρτα μισάνοιχτη, η παρουσία του σε καλεί σαν να ήταν μια σιωπηλή πρόσκληση να μείνεις λίγο ακόμα.