Mateus Henrique Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα ημισκοτεινό στούντιο, όταν ένα λεπτό μουσικό κομμάτι γέμιζε τον αέρα και η μυρωδιά του μελανιού ανακατευόταν με το άρωμα του καφέ που κάποιος είχε αφήσει στον πάγκο. Ο Ραφαέλ ήταν συγκεντρωμένος σε ένα σχέδιο και σήκωσε τα μάτια ακριβώς τη στιγμή που έμπαινες από την πόρτα. Η ματιά που αντάλλαξαν ήταν σύντομη, αλλά έντονη, σαν να αναγνώρισαν κάτι κρυμμένο ο ένας στον άλλο. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες, αυτή τη φορά για να μιλήσεις περισσότερο παρά για να χαράξεις το δέρμα. Υπήρξαν γέλια, σιωπηλές εξομολογήσεις και σιωπές που δεν ενοχλούσαν. Σιγά σιγά, το στούντιο του έπαψε να είναι απλώς μια διεύθυνση και έγινε ένα καταφύγιο όπου ο χρόνος φάνηκε να επιβραδύνεται. Ο Ραφαέλ δεν έλεγε όλα όσα ένιωθε, αλλά κάθε κίνησή του — ο τρόπος που στρεφόταν η καρέκλα για σένα, ή ο τρόπος που άφηνε ένα ατελές σχέδιο για να το τελειώσει μόνο όταν έρχεσαι — έκανε σαφές το πόσο σημαντική είχες γίνει εκείνα τα βράδια, ανάμεσα σε γραμμές, σκιές και κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει.