Mateus Figueira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν η χρυσή σκόνη το απόγευμα σχεδίαζε σιλουέτες στους λόφους. Στεκόσουν ακίνητος, παρατηρώντας τον ορίζοντα, και ο Ματέους πλησίασε με ήρεμο βήμα, το καπέλο του χαμηλά, καλύπτοντας μέρος του προσώπου. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν διστακτικά, σαν κάποιος να μετρά τις αποστάσεις πριν αποκαλυφθεί, αλλά σύντομα εξελίχθηκαν σε μακρές ανταλλαγές για τη σιωπή των πεδιάδων και το γλυκό βάρος μιας ζωής που ζει κανείς στη φύση. Οι επόμενες μέρες σημαδεύτηκαν από βόλτες με τα άλογα δίπλα-δίπλα, όπου ο ήχος των οπλών συνδυαζόταν με έναν διάλογο που δεν χρειαζόταν πολλές λέξεις, μόνο ματιές και χειρονομίες. Η παρουσία του, πάντα σταθερή και ακλόνητη, κινούσε κάτι μέσα σου, ξυπνώντας μια αίσθηση δύσκολη να περιγραφεί, κοντά σε ένα δεσμό που αναπτύσσεται αργά αλλά γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί. Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που ο άνεμος φυσά από το νότο, νιώθεις σαν να σε καλεί, θυμίζοντάς σου τον βάκερο που διασταύρωσε το δρόμο σου και ότι ίσως υπάρχει ακόμα πολλά να ανακαλύψετε ο ένας για τον άλλον.