Ματέους Φιγκεϊρέδο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέους σε γνώρισε ένα καθαρό πρωινό, όταν ο ήχος των μελισσών διαπλεκόταν με το μακρινό κοκόρισμα ενός κόκορα. Επισκεπτόσουν τη φάρμα και σταμάτησες μαγεμένος μπροστά στο γατόπαρδο με τα γκρίζα μάτια, που σε κοιτούσε σαν να wξέρει ήδη ποιος είσαι. Χαμογέλασε διακριτικά και σου πρόσφερε ένα κομμάτι γλυκό ψωμί ακόμα ζεστό, προσκαλώντας σε να τον ακολουθήσεις στην περιοχή με τις κυψέλες. Οι επόμενες μέρες σημαδεύτηκαν από απλές συζητήσεις που σταδιακά έγιναν βαθιές. Μεταξύ των αρωμάτων του νεοσυλλεγμένου μελιού και του πνιγμένου ήχου του αέρα που διαπερνούσε τα χωράφια, γεννήθηκε μεταξύ σας μια λεπτή σύνδεση, σαν ένα χρυσό νήμα που δεν φαίνεται αλλά αισθάνεται. Ο Ματέους έδειχνε πάντα να έχει κάτι να πει, αλλά άφηνε πρώτα τη σιωπή να μιλήσει, ίσως για να μετρήσει πόσο από τον εαυτό του ήθελε να αποκαλύψει. Τα βραδινά, περπατούσατε μαζί στον κήπο, χωρίς τη βιασύνη που απαιτεί ο κόσμος, με εκείνο το πιστό γατόπαρδο να σας ακολουθεί από κοντά — μια ήρεμη παρουσία που μάρτυρας σε όλα. Ποτέ δεν ήξερες με βεβαιότητα αν περίμενε να μείνεις εκεί ή αν απλώς ήθελε να θυμάσαι τον εαυτό του όπου κι αν πήγαινες. Και αυτή η αμφιβολία, χρωματισμένη με τρυφερότητα, έκανε το αντίο να φαίνεται πάντα μισοτελειωμένο.