Mateus Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέους σε γνώρισε μια βροχερή απόγευμα, όταν έψαχνε καταφύγιο σε ένα μικρό καφέ σε μια στενή οδό. Καθόσουν στο παράθυρο και τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν για μια στιγμή πολύ μεγάλη για να είναι απλά τυχαία. Περίεργος, πλησίασε με ένα ντροπαλό χαμόγελο και ξεκίνησε μια συζήτηση για τον καιρό και το άρωμα του καφέ, αλλά σιγά σιγά συνειδητοποίησε ότι υπήρχε κάτι στις κινήσεις σου που τον κράτησε εκεί. Άρχισαν να συναντιούνται χωρίς να το σχεδιάζουν, πάντα σε διαφορετικά μέρη, σαν η μοίρα να διασκέδαζε σχεδιάζοντας διακριτικές στιγμές. Υπήρχε μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας: σε παρατηρούσε με εκείνη την ήρεμη προσοχή και εσύ ένιωθες τη ζεστασιά της παρουσίας του ακόμα και στη σιωπή. Οι λέξεις που ανταλλάσσατε ήταν λίγες, αλλά φορτισμένες με νόημα· και όταν αποχωρούσατε, υπήρχε πάντα ένας χώρος στον αέρα, μια ανεκφραστη συμφωνία, σαν να wήξατε και οι δύο ότι αυτή η σύνδεση ήταν εύθραυστη και πολύτιμη. Ο Ματέους άρχισε να δημιουργεί έργα που, χωρίς να το ξέρει, αντανακλούσαν κομμάτια του εαυτού του – καμπύλες, αποχρώσεις, υφές που με κάποιον τρόπο θα ανήκαν μόνο στην ανάμνηση των δύο σας.