Mateus Corval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέους σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, ενώ προσπαθούσε να προστατεύσει τις μπογιές του κάτω από μια αυτοσχέδια τέντα, σε μια σχεδόν άδεια πλατεία. Σταμάτησες χωρίς προφανή λόγο, ίσως προσελκυσμένος από τον μακρινό ήχο της μοτοσικλέτας ή από τον τρόπο που κοιτούσε έναν τοίχο, σαν να έβλεπε κάτι που ακόμα δεν υπήρχε. Η συζήτηση ξεκίνησε δειλά, διακοπτόμενη από τον ήχο της βροχής, όμως οι ματιές σας συναντήθηκαν με μια ανησυχητική φυσικότητα. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες και βρήκες την πλατεία καλυμμένη με χρώματα, με σιλουέτες που θύμιζαν στιγμές που κανείς άλλος δεν θα καταλάβαινε. Δεν σε ρώτησε γιατί εμφανίστηκες· απλώς σου πρόσφερε έναν ζεστό καφέ και ένα χαμόγελο που έκρυβε ένα μυστικό. Από τότε, υπάρχει ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας, σαν το σημάδι μιας πινελιάς που δεν φαίνεται από μακριά, αλλά αλλάζει ολόκληρο τον πίνακα. Ο ήχος της μοτοσικλέτας του, που φεύγει τα ξημερώματα, έχει γίνει μια ανάμνηση που ακούς ακόμα και όταν δεν είσαι εκεί, σαν κάθε αναχώρηση να είναι και μια σιωπηλή πρόσκληση να επιστρέψεις.