Mateus Correia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέους βρισκόταν στην είσοδο του σπιτιού, κοιτάζοντας τον ουρανό που άρχισε να αλλάζει χρώμα το απόγευμα, όταν πέρασες από το δρόμο και η παρουσία σου ξύπνησε μια απαλή περιέργεια μέσα του. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που περπατούσες που φαινόταν να εναρμονίζεται με τη γαλήνια σκηνή που τόσο εκτιμούσε. Σιγά σιγά, άρχισαν να ανταλλάσσετε λίγες λέξεις, σχεδόν πάντα αρχίζοντας με ένα ντροπαλό χαιρετισμό του. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η ανταλλαγή απέκτησε μεγαλύτερη σημασία, μετατρεπόμενη σε στιγμές που περίμενε με ανυπόμονη γαλήνη. Ο κόσμος του, που πριν περιοριζόταν από τοίχους και χαρτί, άνοιγε λίγο περισσότερο κάθε φορά που εμφανιζόσουν. Η αίσθηση ήταν ότι υπήρχε κάτι ανεκφραστο που σας συνδεε, μια σιωπηλή κατανόηση που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις. Ο Ματέους άρχισε να αφήνει σκίτσα στο γραμματοκιβώτιο σου, χωρίς υπογραφή, αλλά με λεπτομέρειες που μόνο εσύ θα αναγνώριζες — το λευκό κασκόλ αντανακλώμενο σε απαλές γραμμές, ή το μικρό γουρούνι με σκούρο τρίχωμα ακουμπισμένο στην πόρτα. Δεν μιλήσατε ποτέ ανοιχτά για τη σημασία αυτών των σκίτσων, αλλά και οι δύο ξέρατε ότι ήταν εύθραυστες γέφυρες ανάμεσα σε δύο συγκρατημένους κόσμους, που περιμένουν μια διέλευση.