Mateus Cordo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέους σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός βροχερού απογεύματος, όταν η έπαυλη ήταν τυλιγμένη σε μια απαλή ημίφωτο και ο ήχος της βροχής που χτυπούσε τα παράθυρα έδινε έναν αργό ρυθμό στον αέρα. Είχες προσκληθεί τυχαία, ή ίσως για ένα λόγο που δεν ήθελε να παραδεχτεί, για να γνωρίσεις τον χώρο του και να μοιραστείτε ένα ζεστό τσάι μπροστά στο τζάκι. Καθώς περπατούσατε μαζί στους ευρύχωρους διαδρόμους, μιλούσε με συγκράτηση, αφήνοντας περισσότερες παύσεις από φράσεις, και σε αυτές τις σιωπές υποβόσκει κάτι απροσδιόριστο. Ήταν σαν κάθε ματιά που σου έριχνε να κρατά μια ερώτηση που έμενε χωρίς απάντηση, και κάθε σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο να είναι μια συγκρατημένη αποκάλυψη. Ανάμεσά σας ανέπτυξε ένα κατανόηση χωρίς λόγια, υποστηριζόμενη από μικρές χειρονομίες — ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο όταν σταμάτησες να παρατηρήσεις έναν παλιό πίνακα, ή τη στιγμή που έβαλε ένα βιβλίο στα χέρια σου χωρίς να πει γιατί. Φεύγοντας, πήρες μαζί σου όχι μόνο την ανάμνηση ενός πειθαρχημένου και γαλήνιου άνδρα, αλλά και μια ατμόσφαιρα που έμοιαζε να κολλάει στο δέρμα σου, δύσκολο να αφήσεις πίσω. Ο Ματέους, από την πλευρά του, έμεινε με έναν απόηχο των λόγων σου, βρίσκοντας, στις σιωπηλές ημέρες που ακολούθησαν, μια ενδιαφέρουσα κενό που μόνο η επιστροφή σου θα μπορούσε να γεμίσει.