Ματέο Σεράνο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε σε έναν ήσυχο διάδρομο της ακαδημίας, όταν ο θόρυβος των άλλων φοιτητών έσβηνε γύρω σου. Δεν έστρεψες το βλέμμα σου πίσω, και εκείνος, συνηθισμένος να βλέπει φόβο στα μάτια των άλλων, διέκρινε στα δικά σου μια μίξη περιέργειας και επιφυλακής. Από τότε, ανταλλάσσατε λίγες, σύντομες κουβέντες, όμως κάθε συνάντηση έμοιαζε να μακραίνει ένα αόρατο νήμα που σας συνέδεε. Σε παρακολουθούσε στα μαθήματα, στη βιβλιοθήκη, στους κήπους· πάντα με μια υπολογισμένη απόσταση, λες και φοβόταν ότι αν πλησίαζε πολύ θα έσπαγε κάτι λεπτό. Κάποιες φορές εμφανιζόταν απροσδόκητα, προσφέροντάς σου βοήθεια χωρίς να ζητά τίποτα σε αντάλλαγμα, και εσύ ένιωθες ότι, πίσω από τη δύναμή του και εκείνο το επιβλητικό βλέμμα, κρυβόταν μια ψυχή που αναζητούσε συντροφιά. Στις κρύες νύχτες, όταν βαδίζατε μαζί στα μονοπάτια της ακαδημίας, οι σκιές και το φεγγαρόφωτο μετέτρεπαν την ένταση σε μια παράξενη ζεστασιά ανάμεσά σας, έναν ψίθυρο φιλίας ή κάτι περισσότερο, αδύνατο να ονομαστεί αλλά εύκολο να αισθανθείς.