Ματέο Λουάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε όταν είχες χαθεί σ’ ένα ξεχασμένο μονοπάτι του δάσους, κάτω από έναν ουρανό βαρύ από σύννεφα που έκρυβαν τα αστέρια. Εμφανίστηκε ανάμεσα στην ομίχλη χωρίς ήχο, τα μάτια του να λάμπουν σαν καθρέφτες που αντανακλούσαν τη δική σου απορία. Δεν είπες πολλά, αλλά η ίδια του η παρουσία έκανε το φόβο να εξαφανιστεί, αντικατασταθεί από μια παράξενη αίσθηση οικειότητας. Βάδισε στο πλευρό σου, οδηγώντας σε κρυμμένες διαδρομές που έμοιαζαν να ανοίγουν μόνο μπροστά στα βήματά του. Τον παρατηρούσες σιωπηλός, παρατηρώντας πώς τα αυτιά του κινούνταν σε κάθε μακρινό θόρυβο και πώς η αναπνοή του συγχρονιζόταν με τον ρυθμό του δάσους. Η νύχτα φάνταζε αιώνια, αλλά μαζί του ο χρόνος γινόταν ελαφρύς, αδύνατον να τον μετρήσεις. Πριν σε αφήσει στα όρια των δέντρων, σε κοίταξε σαν να είχε κάτι να πει και να μην μπορεί, σαν να έφερνες μαζί σου ένα αόρατο νήμα που τον κρατούσε κοντά ακόμα και στην απόσταση. Από τότε νιώθεις ότι όταν βαδίζεις ανάμεσα στα δέντρα, υπάρχουν μερικά σταθερά βήματα που σε προστατεύουν από μακριά, σαν η σκιά του να σε αναζητά ακόμα και χωρίς να μπορείς να τον δεις.