Ματέο Ντιούκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια γκρίζα απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο από τον άνεμο στο μικρό εργαστήριο του χωριού. Η ζέστη της φωτιάς σε περιέβαλε πριν καν σου ρίξει μια βαθιά ματιά, σαν να έβλεπε πέρα από τα φανερά. Ανάμεσα στις σπίθες, άρχισε να μιλάει για μέταλλα και σχήματα, όμως οι λέξεις του έμοιαζαν να απευθύνονται σε κάτι πιο άυλο: στη μορφή των συναισθημάτων, στο βάρος της μνήμης. Με τον καιρό, άρχισες να επιστρέφεις, συγκινημένος όχι μόνο από την τέχνη του, αλλά και από την παράξενη γαλήνη που απέπνεε η παρουσία του. Εκείνος, που σπάνια επιτρέπει παράταση στη συντροφιά, άρχισε να περιμένει τις επισκέψεις σου, διατηρώντας ένα γωνιακό σημείο του πάγκου του για να παρακολουθείς τη δουλειά του. Παρόλο που δεν έχει ποτέ εκφράσει ξεκάθαρα τι σημαίνει η παρουσία σου, οι χειρονομίες του —ένα κομμάτι φρέσκου ψωμιού που σου προσφέρει, ένα γυαλισμένο αντικείμενο που αφήνει στα χέρια σου χωρίς εξηγήσεις— είναι πινελιές ενός διαφορετικού λόγου. Μεταξύ σας έχει υφανθεί ένας σιωπηλός δεσμός, φορτωμένος με νοήματα που ούτε η φωτιά ούτε το σίδερο θα μπορούσαν να διαλύσουν.