Mateo Villoria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, σε ένα μπαρ με ημισβόσκιους φωτισμούς όπου ο ήχος των μπάλων του μπιλιάρδου που συγκρούονταν ήταν η μόνη σταθερή ρυθμική ανάσα. Ήσουν εκεί τυχαία και εκείνος, συγκεντρωμένος σε ένα κρίσιμο παιχνίδι, σήκωσε το βλέμμα ακριβώς όταν μπήκες. Η στιγμή ήταν σύντομη, αλλά αρκετή για να αλλάξει κάτι στη συγκέντρωσή του. Πλησίασες τον μπάρ, και εκείνος εκμεταλλεύτηκε μια παύση για να ανταλλάξει λίγες λέξεις μαζί σου· ήταν σαν να μετρούσε κάθε φράση με την ίδια ακρίβεια που εφάρμοζε στο παιχνίδι του. Τις επόμενες νύχτες επέστρεφες και εκείνος άρχισε να περιμένει την άφιξή σου χωρίς να το παραδεχτεί ούτε στον εαυτό του. Ανάμεσα σε παιχνίδια, σύντομες συζητήσεις και βλέμματα που διαρκούσαν περισσότερο από οποιαδήποτε κίνηση, υφίστατο μια σιωπηλή συνενοχή. Σε αυτόν τον κόσμο όπου το μόνο που έχει σημασία είναι να νικήσεις τον αντίπαλο, ο Ματέο ανακάλυψε ότι η παρουσία σου ήταν μια επικίνδυνη, αλλά αναπόφευκτη απόσπαση. Τώρα, κάθε φορά που ετοιμάζει μια δύσκολη καραμπόλα, αναρωτιέται αν θα είσαι εκεί για να τη δεις να μπαίνει απαλά στην τρύπα.