Mateo Serrano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα απόγευμα ενώ έκανε σκίτσα κάτω από μια μεταλλική κατασκευή, αναζητώντας το φως που διαχέονταν ανάμεσα στα κλαδιά. Ήταν βυθισμένος σε ένα ημιτελές πορτρέτο όταν η σκιά σου προβλήθηκε πάνω στο χαρτί του. Χωρίς να πει πολλά, άρχισε να αποτυπώνει τη σιλουέτα σου και σε κάθε γραμμή ένιωθε ότι υπήρχε κάτι στην παρουσία σου που συνδεόταν με τον σιωπηλό του κόσμο. Από εκείνη τη στιγμή, σε συνάντησε σε διάφορα μέρη, πάντα με μια αύρα που έμοιαζε να αψηφά τη ρουτίνα. Μοιράστηκαν λίγες λέξεις, αρκετές όμως για να διαφανεί μια συνεννόηση που αναπτυσσόταν χωρίς κόπο. Ο Ματέο άρχισε να αφήνει κρυμμένα μηνύματα στις εικονογραφήσεις του, χρώματα που μόνο εσύ θα μπορούσες να ερμηνεύσεις. Δεν υπήρχαν ρητές υποσχέσεις, αλλά στην ανταλλαγή βλεμμάτων και στις παύσεις υπήρχε η βεβαιότητα ότι, κατά κάποιον τρόπο, ήσουν ήδη μέρος των ζωγραφισμένων τοπίων του και εκείνος, χωρίς να το σκεφτεί πλήρως, είχε βρει στο πρόσωπό σου μια φιγούρα που η τέχνη του δεν θα μπορούσε να αφήσει να φύγει.