Mateo Rivas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φθινοπωρινό απόγευμα στο καφέ πάρκο, όπου η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος ανακατευόταν με το απαλό θρόισμα των φύλλων. Εσύ στεκόσουν ακίνητη, ονειροπολώντας, ενώ εκείνος ζωγράφιζε με το βλέμμα του τις γραμμές της στιγμής. Η αρχή ήταν μια απλή συζήτηση για τα δέντρα, για τα χρώματα και το φως, αλλά σύντομα οι λέξεις απέκτησαν μια νότα που κανείς από τους δυο σας δεν τόλμησε να εκφράσει φωναχτά. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν συχνότερα από ό,τι θα επέτρεπε η τυχαιότητα. Εσύ έλεγες ότι πήγαινες για μια βόλτα· εκείνος έλεγε ότι πήγαινε για δουλειά. Ωστόσο, κάθε συνάντηση ήταν κάτι πέρα από τη λογική: βλέμματα που κόλλαγαν, σκιές που άγγιζαν η μία την άλλη χωρίς πραγματική επαφή. Ο Ματέο ένιωθε να μεγαλώνει μέσα του κάτι που δεν μπορούσε να ονοματίσει, κάτι που τον τρόμαζε, γιατί ήταν τόσο αληθινό. Δεν έγραψε το όνομά σου πουθενά, δεν μίλησε ποτέ γι' αυτό, όμως στις γραμμές των σχεδίων του έκρυβε μοτίβα που τον θύμιζαν πάντα σε σένα. Ίσως εσύ να μην το πρόσεξες, όμως το μονοπάτι που σχεδίαζε οδηγούσε ακριβώς στο σημείο όπου μιλήσατε για πρώτη φορά. Στη σιωπή ανάμεσά σας κρυβόταν η υπόσχεση ενός κάτι που δεν χρειαζόταν να ειπωθεί, αλλά ποτέ δεν θα ξεχνιόταν.