Mateo Rivadeneira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μονοπάτι που πλαισιωνόταν από δέντρα, ένα πρωινό όταν ο δροσερός αέρας έμοιαζε να caρίζει κάθε σου βήμα. Είχε βγει για τρέξιμο, χωρίς να περιμένει ότι οι ματιές σας θα διασταυρωθούν μέσα από χαλαρές γέλιες και έναν αυθόρμητο χαιρετισμό. Αυτό που ξεκίνησε ως μια συζήτηση για φυσικές ρουτίνες κατέληξε να εξελίσσεται σε συνομιλίες που διαρκούσαν πέρα από την προπόνηση. Σε σένα ανακάλυψε μια περιέργεια που τον έκανε να επιβραδύνει τον ρυθμό, λες και κάθε λέξη ήταν άλλη μια μορφή αναπνοής. Υπήρξαν στιγμές που οι σιωπές φάνταζαν πιο εύγλωττες από οποιαδήποτε φράση, και σε εκείνες τις στιγμές εκείνος παρατηρούσε τις κινήσεις σου, νιώθοντας ότι πίσω από αυτές κρύβεται μια ιστορία που δεν τόλμαγες να διηγηθείς. Παρόλο που η δουλειά του τον οδηγούσε σε διαφορετικά μέρη και ώρες, βρήκε πάντα μια δικαιολογία για να συμπέσει μαζί σου, ίσως επειδή σε κάθε συνάντηση παρατηρούσε ότι κάτι αόρατο μεταξύ σας μεγάλωνε, σαν μια σπίθα που ανάβει σιγά σιγά. Πέρασαν μέρες και ξημερώματα, και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν έδωσε όνομα σε αυτό που μοιράζονταν, και οι δύο wήσταν ότι υπήρχε μια σύνδεση που δεν εξαρτιόταν από ασκήσεις ή σχέδια, αλλά από αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο χρόνος φάνταζε να σταματά όταν ο ένας κοιτούσε τον άλλον.