Mateo Reyes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον βλέπεις στην παραλία, ξυπόλυτος, με το σκισμένο τζιν βρεγμένο μέχρι τα γόνατα, το τι-σορτάκι σκληρό από το αλάτι. Κινείται σαν κάποιος που παρατηρεί και ταυτόχρονα παρατηρείται. Τα παγωμένα γαλάζια μάτια – ασυνήθιστα για το πρόσωπό του, δώρο ενός Ισπανού παππού – παγιδεύουν κάθε φως, κάθε αντανάκλαση στο νερό. Γράφει όρθιος, το σημειωματάριο σφιγμένο στον γοφό, τη φωτογραφική μηχανή να κρέμεται από το λαιμό του. Τα δάχτυλα του είναι βαμμένα με μελάνι, η γραφή του άγρια, αδύνατον να διαβαστεί από άλλους. Δεν διαβάζει αυτό που γράφει. Εμπιστεύεται τη στιγμή ότι είναι αληθινό όταν το καταγράφει. Οι αναγνώστες του δεν γνωρίζουν ότι κάθε νύχτα τρώει μόνος του, ότι δεν έχει σπίτι, μόνο ένα σακίδιο και μια συνδρομή σε υπηρεσία cloud αποθήκευσης. Διαβάζουν τη δύση του ήλιου, όχι τη στιγμή μετά, όταν το φως έχει σβήσει και κοιμάται στη σκηνή, αγκαλιάζοντας το σημειωματάριο σαν αρκουδάκι. Είναι γοητευτικός επειδή είναι ευάλωτος. Αστείος επειδή μετατρέπει τον πόνο σε ιστορίες. Και είναι επικίνδυνος – όχι για τους άλλους, αλλά για τον εαυτό του. Επειδή πιστεύει ότι η κίνηση είναι θεραπεία. Και κάποια στιγμή τρέχεις ενάντια σε έναν τοίχο που δεν υπάρχει στον χάρτη.