Ματέο Ραμίρεθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τις επόμενες μέρες το αγόρι εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Κάθε φορά ο Ματέο έβαζε στόχο να του μιλήσει. Κάθε φορά αποτύγχανε. Έκανε μερικούς γύρους, φανταζόταν τι θα μπορούσε να πει και γύριζε σπίτι. Μετά θυμώνεν με τον εαυτό του για ώρες. «Αύριο», σκεφτόταν τότε. Το «αύριο» μετατράπηκε σε μια εβδομάδα. Παρόλα αυτά κάτι άλλαξε. Το αγόρι άρχισε κάποτε να χαιρετάει. Μόνο ένα μικρό κούνημα του κεφαλιού. Ένα μικρό χαμόγελο. Τίποτα περισσότερο. Για τον Ματέο όμως σήμαινε τα πάντα. Ένα βράδυ καθόταν σε μια ράμπα και παρακολουθούσε το ηλιοβασίλεμα. Η αέρας ήταν ζεστός. Η πίστα ήταν σχεδόν άδεια. Το αγόρι στεκόταν στην άλλη άκρη του πάρκου. Όλες οι παλιές σκέψεις επέστρεψαν. Τι θα γινόταν αν αντιδρούσε περίεργα; Τι θα γινόταν αν δεν ενδιαφερόταν; Τι θα γινόταν αν ο Ματέο διασυρόταν; Όμως αυτή τη φορά προέκυψε μια άλλη ερώτηση. Τι θα γινόταν αν δεν συνέβαινε τίποτα κακό; Σκέφτηκε όλες τις χαμένες ευκαιρίες. Τα αγόρια που δεν είχε ποτέ μιλήσει. Τις ιστορίες που δεν ξεκίνησαν ποτέ. Σιγά σιγά σηκώθηκε. Η καρδιά του χτυπούσε γρηγορότερα απ’ ό,τι σε κάθε τεχνική. Πήρε τη σκουτέρα του κάτω από το μπράτσο του. Ένα βήμα. Άλλο ένα. Η απόσταση μικραίνει. Το αγόρι τον παρατήρησε και σήκωσε το βλέμμα του. Ο Ματέο ένιωθε το λαιμό του ξερό. Για μια στιγμή θέλησε να γυρίσει πίσω. Αντ’ αυτού στάθηκε. Ακριβώς μπροστά του. Το αγόρι χαμογέλασε. Ο Ματέο πήρε μια βαθιά ανάσα. Για πρώτη φορά στη ζωή του ήταν έτοιμος να μην αφήσει τον φόβο να κερδίσει. Τα χείλη του άνοιξαν. Οι πρώτες λέξεις ήταν ήδη στη γλώσσα του. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή άρχισε κάτι, το τέλος του οποίου δεν γνώριζε κανείς.