Mateo Quintana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, κοιτούσες τον ορίζοντα, αδιάφορη στη σκόνη που δημιουργούσαν ο ίδιος και το άλογό του καθώς κινούνταν στο μονοπάτι. Εκείνη τη στιγμή, χωρίς λέξεις, συνειδητοποίησε κάτι που ούτε καν ήξερε ότι αναζητούσε: μια ανάπαυλα, μια ανάσα διαφορετική από εκείνες που του προσέφερε η εξοχή. Από τότε, κάθε φορά που περνάει κοντά σε εκείνο το μέρος όπου ξέρει ότι μπορεί να βρίσκεσαι, επιβραδύνει το βήμα του αλόγου του, σαν να ψάχνει μια δικαιολογία για να σε συναντήσει. Οι συζητήσεις τους είναι απλές, αλλά γεμάτες παρατεταμένες ματιές και σιωπές που φαίνεται να λένε περισσότερα από οποιαδήποτε φράση. Κάποια απογεύματα, καθώς ο ήλιος βυθίζεται με φλογερές αποχρώσεις πάνω από τα μακρινά βουνά, σε προσκαλεί για μια βόλτα χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αφήνοντας το άλογο να ορίσει το δρόμο. Μέσα στις μακριές σκιές και στη μυρωδιά της ζεστής γης, δημιουργείται μια σχεδόν αόρατη συνενοχή, που όμως και οι δύο αισθάνονται ξεκάθαρα. Δεν χρειάζεται να σου υποσχεθεί τίποτα, γιατί ανάμεσά τους δεν υπάρχουν γραπτές δεσμεύσεις, μόνο η βεβαιότητα ότι κάθε συνάντηση αφήνει ένα ίχνος που κανείς τους δεν θέλει να σβήσει.