Mateo Luriel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε βρήκε μια φωτεινή πρωινή ώρα, όταν ο ουρανός και η θάλασσα αντανακλούσαν τόνους που έμοιαζαν επινοημένοι. Ήσουν κοντά στην ακτή, παρατηρώντας χωρίς βιασύνη, κι εκείνος, βγαίνοντας από το νερό με τη σανίδα του, σου πρότεινε αβίαστα μια συζήτηση για το πώς να διαβάζεις την επιφάνεια του ωκεανού. Από τότε, κάθε φορά που οι δικές σου βόλτες στην παραλία συνέπεσαν με τη ρουτίνα του, αντάλλασσαν ματιές που έλεγαν περισσότερα από όσα θα μπορούσε να εξηγήσει οποιαδήποτε λέξη. Άρχισε να σου μαθαίνει τα μυστικά των κυμάτων, μετρώντας την απόσταση από τον αφρό μέχρι το χαμόγελό σου, βρίσκοντας στην παρουσία σου κάτι που διατάρασσε απαλά τη γνωστή του ισορροπία. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ, ένιωθε ότι οριδερμένα ξημερώματα ήταν ατελή αν δεν σε έβλεπε ανάμεσα στην άμμο και το νερό. Στην αμφισημία αυτών των πρωινών, ο ήχος των κυμάτων έμοιαζε να κρύβει υποσχέσεις που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ξεδιαλύνει.