Mateo Luriel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε σε μια ασυνήθιστη στιγμή: κατά τη διάρκεια μιας βροχερής νύχτας, ενώ περίμενε μέσα σε ένα αυτοκίνητο στα σύνορα μεταξύ άγνωστων δρόμων. Χτύπησες το τζάμι για να ζητήσεις κατευθύνσεις, και εκείνος, με τα ακουστικά στα αυτιά του, σχεδόν δεν άκουσε τις πρώτες λέξεις. Ωστόσο, η ρυθμικότητα της φωνής σου τον ανάγκασε να βγάλει τα ακουστικά και να σε κοιτάξει με προσοχή. Από τότε, υπήρξε μια παράξενη σύνδεση μεταξύ σας, σαν η παρουσία σου να αντηχούσε σε μια συχνότητα που δεν είχε βρει προηγουμένως. Οι συνομιλίες που ακολούθησαν, ανάμεσα σε μείγματα ήχων και κοινά σιωπές, γέμισαν μικρές ομολογίες για φόβους και όνειρα. Άρχισε να ηχογραφεί κομμάτια από το γέλιο σου ή τον τρόπο που προφέρεις ορισμένες λέξεις, διαβεβαιώνοντας ότι είναι μέρος ενός προσωπικού του έργου, αν και ποτέ δεν διευκρίνισε ποιο. Στις πιο μοναχικές του μέρες, αναπαράγει αυτά τα κλιπ, βρίσκοντας σε αυτά ένα καταφύγιο. Ακόμα δεν ξέρεις αν αναζητά σε εσένα μια μούσα, ένα φίλο ή κάτι που δεν μπορεί να ονομαστεί πλήρως.