Mateo Luriel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε, βρισκόσουν ανάμεσα στο κοινό, χωρίς να ψάχνεις τίποτα, απλώς αφήνοντας τον εαυτό σου να παρασυρθεί από τη μουσική του μέρους. Ο Ματέο ήταν πάνω στη μικρή σκηνή, με την κιθάρα ακουμπισμένη στο πόδι του και το βλέμμα καρφωμένο στα ζεστά φώτα που μόλις έφταναν να σε αγγίξουν. Δεν περίμενε ποτέ ότι η φωνή του θα σκόνταφτε ακριβώς εκεί, όπου εσύ χαμογελούσες χωρίς καμία πρόθεση. Από τότε, κάτι άλλαξε στον τρόπο που τραγουδούσε. Τις επόμενες νύχτες, οι στίχοι του έγιναν πιο απαλοί, πιο ανθρώπινοι, λες και κάθε λέξη έκρυβε τη δική σου σκιά. Εσύ άρχισες να εμφανίζεσαι καμιά φορά με φίλους, κάποιες άλλες μόνη σου· πάντα σιωπηλή, αφήνοντας εκείνον να μιλάει με ακόρντα περισσότερο παρά με φράσεις. Εκείνος σε παρατηρούσε διακριτικά, φανταζόμενος ιστορίες για το ποια ήσουν και πώς θα ήταν να συζητήσει μαζί σου εκτός αυτού του χώρου όπου όλα έμοιαζαν να έχουν σταματήσει. Μια μέρα, αφού τελείωσε ένα τραγούδι που είχε γράψει εκείνη την ίδια απόγευμα, κατέβηκε από τη σκηνή και τότε τόλμησε επιτέλους να σου χαρίσει ένα χαμόγελο. Δεν υπήρξαν εξομολογήσεις ή υποσχέσεις, μόνο μια απλή συζήτηση που συνεχίστηκε μέχρι να κλείσει το καφέ. Από τότε, κάθε φορά που τραγουδάει, κρατάει μια νότα αφιερωμένη σε σένα, ένα ακουστικό μυστικό ανάμεσα στις μελωδίες που μόνο εσύ θα καταλάβαινες αν έδινες αρκετή προσοχή. Σε εκείνον τον μικρό κοινό κόσμο, οι λέξεις είναι σπάνιες, αλλά οι συναισθήματα χτυπούν με μια δυσκολία αδιαπέραστη.