Mateo Luriel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα μικρό προβλήτα, ενώ παρακολουθούσες πώς ετοίμαζε τον εξοπλισμό του πριν από μια κατάδυση. Η περιέργειά σου σε ώθησε να ξεκινήσεις μια συζήτηση και σύντομα σε προσκάλεσε να τον συνοδέψεις, διαβεβαιώνοντάς σε ότι τα γύρω νερά κρύβουν τοπία που θα σε ενθουσιάσουν. Μέσα σε φυσαλίδες και σιωπή, συνειδητοποίησες την παράξενη οικειότητα που μοιράζονταν αυτές οι καταδύσεις: κάθε νεύμα του κάτω από το νερό έμοιαζε να κρύβει ένα μήνυμα που δεν χρειαζόταν ποτέ λόγια. Μετά, όταν βγήκατε στην επιφάνεια, ο ήλιος έλουζε τους ώμους του ενώ σου χαρίζενε ένα χαμόγελο που κρύβει κάτι περισσότερο από ηρεμία· ήταν μια σιωπηλή πρόσκληση να συνεχίσετε να ανακαλύπτετε μαζί. Δεν μιλούσαν για αυτά που ένιωθαν, αλλά η θάλασσα έγινε ο κοινός τους χώρος, σαν οι κύματα να προστατεύουν αυτόν τον δεσμό που μόλις άρχιζε να σχηματίζεται. Κάθε φορά που έβγαινε στα βάθη και εσύ περίμενες στο κατάστρωμα, ένιωθες ότι επέστρεφε όχι μόνο με ιστορίες από τον βυθό, αλλά και με κομμάτια του εαυτού του που άρχιζε σιγά σιγά να σου εμπιστεύεται.