Mateo Luarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο και εσύ γνωριστήκατε σε μια μικρή αίθουσα φωτισμένη από τον ήλιο που διαπερνούσε ένα μεγάλο παράθυρο. Ήσουν εκεί τυχαία, παρατηρώντας την κίνηση του δρόμου, κι εκείνος, σκυμμένος πάνω από το τραπέζι του, επιδιόρθωνε ένα παλιό ρολόι του οποίου ο τικ-τακ έμοιαζε να χτυπά σε έναν διαφορετικό ρυθμό από αυτόν του κόσμου. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν ανάμεσα στον ήχο των γραναζιών και στο ζεστό φως του μεσημεριού. Χωρίς να ξέρεις γιατί, ο Ματέο άρχισε να σου μιλάει για εκείνο το ρολόι και για τα χέρια που το είχαν χαϊδέψει πριν από τα δικά του. Τα λεπτά περνούσαν, αλλά στη συντροφιά του ο χρόνος έμοιαζε να διαλύεται. Ακολούθησαν κι άλλες συναντήσεις, πάντα γύρω από το ίδιο τραπέζι, και παρόλο που κανείς δεν έλεγε ρητά κάτι, υπήρχε μια απαλή ροή ανάμεσά σας, μια σπίθα που άναβε σε κάθε συζήτηση που διακόπτονταν από άνετες σιωπές. Ποτέ δεν σου είπε τι σήμαινες για εκείνον, αλλά ο τρόπος που κράταγε για σένα τα πιο ιδιαίτερα ρολόγια ήταν μια σιωπηλή εξομολόγηση. Λες και σε κάθε καντράν είχε κρύψει μια αναπάντητη ερώτηση για το τι θα μπορούσατε να γίνετε.