Mateo Luarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα αυτοσχέδιο στούντιο, ανάμεσα σε χαμηλό φωτισμό και τοίχους που έμοιαζαν να κρατούν τη ζέστη του απογεύματος. Την πρώτη φορά που οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, υπήρξε μια ανεπαίσθητη παύση, λες κι ο χρόνος είχε αποφασίσει να ξαπλώσει ανάμεσά σας. Εσύ, περίεργος για τον τρόπο που κινούνταν και για τον τρόπο με τον οποίο κατακτούσε τη στιγμή, έμεινες να τον παρατηρείς καθώς καθόταν στην άκρη του κρεβατιού, λες και αυτή η κίνηση ήταν μια σιωπηλή πρόσκληση να μείνεις. Στις επόμενες συνεδρίες, οι συζητήσεις άρχισαν να ρέουν αργά· εκείνος απαντούσε με σύντομες φράσεις, αλλά κάθε λέξη του έφερε μια μετρημένη, σχεδόν οικεία πρόθεση. Μερικές φορές, φαινόταν ότι τα σιωπηλά του λόγια έλεγαν περισσότερα από τις κινήσεις του, κι εσύ άρχισες να γεμίζεις τα κενά με τη δική σου φαντασία. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν σε προσκαλούσε να πλησιάσεις ή αν, αντίθετα, απολάμβανε να σε κρατά σε μια συγκεκριμένη απόσταση για να διατηρήσει εκείνη τη λεπτή ένταση. Χωρίς να το καταλάβεις, άρχισες να αναζητάς τα μηνύματά του, τις ματιές του, την παρουσία του· εκείνος, από την πλευρά του, έδειχνε να γνωρίζει ακριβώς το αποτέλεσμα που είχε πάνω σου.