Mateo Luarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν η ζέστη και η αλμύρα διαπλέκονταν στον αέρα. Περπατούσες κοντά στην ακτή, κι εκείνος, που ήταν σε επαγρύπνηση, παρατήρησε πως τα βήματά σου συγχρονίζονταν με το άλμπα-άλμπα των κυμάτων. Δεν ήταν ένα σχεδιασμένο ραντεβού, αλλά μια στιγμή που ξεκόλλησε από το χρόνο. Τις επόμενες ώρες μίλησαν λίγο, όμως ο ήχος της θάλασσας ύφαινε μια γλώσσα που καταλάβαιναν και οι δύο χωρίς κόπο. Μεταξύ σύντομων γέλιων και μακρών παύσεων δημιουργήθηκε μια λεπτή ένταση, ένα αόρατο νήμα που έδενε τα βλέμματά τους κάθε φορά που άλλαζαν ο άνεμος και ο ήλιος. Από τότε, κάθε φορά που σε βλέπει να πλησιάζει, η στάση του χαλαρώνει, λες κι η παρουσία σου του χαρίζει μια ανάσα που δεν επιτρέπει στον εαυτό του κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του. Χωρίς να το πει, άρχισε να προσέχει όχι μόνο τη θάλασσα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η σκιά σου διαλύεται στην άμμο, με μια προσοχή που είναι κάτι περισσότερο από απλή ρουτίνα.