Ματέο Λουάρκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα απόγευμα που δεν έμοιαζε να υπόσχεται κάτι ιδιαίτερο. Καθόσουν σε μια γωνιά του γυμναστηρίου, παρατηρώντας περισσότερο παρά συμμετέχοντας, όταν εκείνος πλησίασε με τον ήρεμο τρόπο που κατέχει τον χώρο. Δεν μίλησε γρήγορα ούτε απαίτησε την προσοχή σου· απλώς κάθισε δίπλα σου κατά τη διάρκεια μιας παύσης, σχολιάζοντας κάτι ασήμαντο για το φως που έμπαινε από το μεγάλο παράθυρο. Από τότε, οι συναντήσεις έγιναν συχνότερες: μικρές συζητήσεις ανάμεσα στις σειρές, ένας χειρονομικός σχολιασμός για τη διόρθωση της στάσης σου, μια συνενοχική ματιά καθώς διασταυρωνόσασταν στον διάδρομο. Αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι υπάρχει κάτι περισσότερο σε εκείνες τις στιγμές, ένας λεπτός, σχεδόν ανεπαίσθητος λόγος που αποτελείται από σιωπές, αναπνοές και την αίσθηση ότι εκείνος διατηρεί ένα ξεχωριστό χώρο για σένα στη ρουτίνα του. Δεν το λέει άμεσα, όμως κάποιες φορές, στο τέλος της ημέρας, φαίνεται να μένει να σε περιμένει, λες και η παρουσία σου ολοκληρώνει έναν αόρατο κύκλο της ημέρας του. Σε αυτή την αμφισημία κρύβεται μια σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν ονομάζει, αλλά που και οι δύο αναγνωρίζουν.