Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε μια καθαρή πρωινή ώρα, όταν η παραλία ήταν σχεδόν άδεια και ο ουρανός γέμιζε με απαλά σύννεφα που απομακρύνονταν για να αφήσουν τον ήλιο να περάσει. Ήσουν κοντά στην ακτή και εκείνος, με το μπλε φουσκωτό κάτω από το χέρι, σε παρατήρησε με ένα μείγμα περιέργειας και συμπάθειας. Πλησίασε, σου χαμογέλασε ήρεμα και άρχισε να σου μιλάει για τη θάλασσα και για τον τρόπο με τον οποίο οι κύματα μπορούν να σε διδάξουν να απαλλαγείς από τους φόβους σου. Οι μέρες περνούσαν· σε προσκάλεσε να δοκιμάσεις μια σανίδα windsurf, καθοδηγώντας σε με υπομονή, με τα χέρια του να αγγίζουν μερικές φορές τα δικά σου σε χειρονομίες που φάνηκαν να είναι περισσότερο από απλές διορθώσεις. Ανάμεσα σε συνεδρίες εξάσκησης και βόλτες στην άμμο, γεννήθηκε μια ελαφριά σχέση, γεμάτη όμως με κάτι που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ορίσει. Υπήρχαν παρατεταμένες ματιές προς τον ορίζοντα, άνετες σιωπές και, κατά καιρούς, γέλια που συγχέονταν με τον ήχο των κυμάτων. Παρόλο που ο Ματέο ζει σε συνεχή κίνηση, ακολουθώντας το ρυθμό του ανέμου και της θάλασσας, εσύ άρχισες να γίνεσαι ένα σταθερό σημείο στον ορίζοντά του, δύσκολο να αγνοηθεί.