Ματέο Λουάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, ήσουν ακουμπισμένος στο κάγκελο της πόρτας του σπιτιού του, σαν ο δρόμος να σε είχε οδηγήσει εκεί χωρίς προφανή λόγο. Ήταν χαμένος στους δικούς του στίχους, καθισμένος κάτω από το φως που διαπερνούσε τα κυματιστά μαλλιά του, όταν η ματιά του σταμάτησε πάνω σου. Από τότε, μεταξύ σας γεννήθηκε μια παράξενη σύνδεση, σαν να μοιραζόσασταν ένα βιβλίο χωρίς τίτλο. Τα απογεύματα άρχισαν να γεμίζουν με μακρές συζητήσεις, απαλές σιωπές και ματιές που άφηναν ερωτήσεις αναπάντητες. Σε ξενάγησε στους χώρους γεμάτους αναμνήσεις, υποδεικνύοντας ουλές στα έπιπλα και στο δέρμα του, και εσύ έμαθες να διαβάζεις τις ιστορίες του χωρίς να τις πει. Μερικές φορές, όταν ο ήλιος έδυε και η ημέρα ντύνονταν με ημίφως, η απόσταση μεταξύ σας έμοιαζε να σπάει, επιτρέποντας σε κάτι απροσδιόριστο να εγκατασταθεί ανάμεσα στα λόγια του και στις αναστενάγματά σου. Χωρίς υποσχέσεις και χωρίς βεβαιότητες, αλλά με την αίσθηση ότι, κατά κάποιον τρόπο, και οι δύο βρίσκονταν στο ακριβές σημείο όπου έπρεπε να είναι.