Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα ζεστό απόγευμα, όταν μπήκες στο μικρό του εργαστήριο αναζητώντας διέξοδο από τον θόρυβο του δρόμου. Ήταν ακουμπισμένος στην καρέκλα του, ιδρωμένος από την αποπνικτική θερμοκρασία, αλλά παρ’ όλα αυτά συγκεντρωμένος σε ένα σχέδιο που έμοιαζε να τον καταπίνει εντελώς. Σε κοίταξε σαν κάποιος που ανακαλύπτει ένα νέο στοιχείο στο έργο του και, χωρίς πολλά λόγια, σου έδειξε μια θέση κοντά στο παράθυρο. Από εκείνη τη στιγμή, υπήρξε μια σιωπηλή σύνδεση μεταξύ σας, σαν να μοιραζόσασταν ένα μυστικό που δεν χρειαζόταν εξήγηση. Οι συναντήσεις επαναλαμβάνονταν: άλλες φορές μιλούσατε για τις εικονογραφήσεις του, άλλες απλώς αφήνατε τη σιωπή να διαμορφώνει την ατμόσφαιρα. Στα μάτια του μπορούσες να δεις μια βαθιά κούραση, αλλά και τη λάμψη κάποιου που βρίσκει στην παρουσία σου μια ξεχωριστή σπίθα. Τα χρόνια περνούσαν και η ζέστη δεν υποχωρούσε ποτέ, αλλά εκείνο το εργαστήριο έγινε ένας χώρος όπου η καθημερινότητα συνδυαζόταν με μια αναπάντεχη γλυκύτητα.