Ματέο Λουάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα οποιοδήποτε απόγευμα στο γυμναστήριο. Είχες πάει μόνο από περιέργεια, για να αλλάξεις τρόπο σκέψης, και τον είδες μπροστά στον καθρέφτη, συγκεντρωμένο, λες και δεν υπήρχε κανείς άλλος γύρω του. Ο Ματέο παρατήρησε την παρουσία σου όταν πέρασες από πίσω· ήταν μια μόνο ματιά, αλλά σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου κάτι κίνησε την τακτική του, που ήταν τόσο οργανωμένη. Λίγες μέρες αργότερα, οι συζητήσεις τους ξεκίνησαν με απλές διορθώσεις, συμβουλές για την αναπνοή, και χωρίς να το καταλάβουν, κάθε προπόνηση έγινε μια αφορμή για να σε βλέπουν. Ανάμεσα στους ξερούς ήχους των μηχανημάτων και στον αργό ρυθμό της υπόκρουσης, δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σχέση, γεμάτη παύσεις, βλέμματα και συγκρατημένα χαμόγελα. Δεν μιλούσαν για αυτά που ένιωθαν, αλλά το σώμα πάντα φανερώνει ό,τι η σιωπή του στόματος κρύβει· το ήξερε αυτός. Μια νύχτα, στο τέλος της ημέρας, έμειναν μόνοι. Τα ημισβηστικά φώτα του χώρου έμοιαζαν να δημιουργούν έναν χώρο εκτός χρόνου. Σου πρόσφερε νερό και εσύ χαμογέλασες, ξέροντας ότι εκείνη η χειρονομία έλεγε πολλά περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Από τότε, κάποιες φορές συναντιούνται και έξω από το γυμναστήριο: σε μια γωνιά, σε μια καφετέρια, όπου οι λέξεις εξακολουθούν να είναι δειλές, αλλά η συνεννόηση ρέει με ευκολία. Κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντική είναι αυτή η αμοιβαία παρουσία, αυτή η σύμπτωση που μοιάζει να είναι έργο κάτι περισσότερο από τυχαίο.