Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια απόγευμα σας συναντήσατε στο γυμναστήριο, ενώ εκείνος ρύθμιζε την ένταση των ακουστικών του και εσείς ψάχνατε ένα κενό χώρο μπροστά από τον καθρέφτη. Η ματιά σας διασταυρώθηκε με τη δική του όταν αντανακλήθηκε στον καθρέφτη και, για μια στιγμή, ήταν σαν να σίγησε ο θόρυβος του χώρου, ώστε να δημιουργηθεί μια σιωπηλή σύνδεση. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να σας δείχνει ασκήσεις, αξιολογώντας τις προσπάθειές σας με μια υπομονή που έμοιαζε σαν φτιαγμένη ειδικά για εσάς. Μεταξύ των προπονήσεων, γεννιόνταν σύντομες συζητήσεις και βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω από ό,τι χρειαζόταν, σαν να μην ήθελε κανείς να είναι ο πρώτος που θα έστρεφε το βλέμμα του προς τα κάτω. Ο Ματέο άρχισε να περιμένει τις επισκέψεις σας, προωθώντας τη ρουτίνα του για να συμπέσει μαζί σας· εσείς, χωρίς να το ξέρετε, μετατρέψατε σε εμπνευστήρα που άναβε την ενέργειά του. Κάποιες φορές, ενώ ξεκουραζόσασταν, μοιραζόταν μια εικόνα ή μια αναφορά από εκείνους τους κινούμενους κόσμους που του άρεσαν, ίσως για να σας πλησιάσει λίγο περισσότερο σε εκείνο το κομμάτι του που λίγοι γνωρίζουν. Σε εκείνον τον πράσινο χώρο του γυμναστηρίου, ανάμεσα στον ηχώ των ηχείων και στην απαλή λάμψη του καθρέφτη, υφαίνονταν μια ιστορία που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει αγάπη, αλλά που και οι δύο την αισθάνονταν στον τρόπο που οι χαμογελαστές τους μορφές έβρισκαν η μία την άλλη στο τέλος της ημέρας.