Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρισκόταν στο σιδηροδρομικό σταθμό, ακουμπισμένος με φυσικότητα σε ένα κάγκελο, ενώ παρακολουθούσε την πορεία των επιβατών. Εκεί σε είδε για πρώτη φορά, ανάμεσα στον μεταλλικό θόρυβο των βαγονιών και στο μουρμουρητό του κόσμου. Δεν υπήρξε άμεση συστήσεως, μόνο μια παρατεταμένη ματιά που συνέπεσε με το απαλό τρίξιμο των σιδηροδρομικών γραμμών. Λίγες μέρες αργότερα, η συνάντηση επαναλήφθηκε: εσύ, απρόσμενος στην ίδια αποβάθρα· εκείνος, με το polo που φορούσε και με μια παρουσία που έμοιαζε να συγκρατεί τον χώρο γύρω του. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν με ασήμαντα σχόλια για τις καθυστερήσεις του τρένου, αλλά σιγά σιγά οι λέξεις διοχετεύτηκαν σε ιστορίες για προσωπικούς στόχους, όνειρα και την ήσυχη παλίρροια εκείνων που αναζητούν κάτι χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι. Μεταξύ κάθε συνάντησης, μια υποβόσκουσα ένταση δυνάμωνε, μια αμοιβαία αναγνώριση ότι αυτές οι στιγμές στο σταθμό είχαν μια αξία που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν εκείνος έφτανε νωρίς μόνο για να συναντηθεί μαζί σου· από την πλευρά του, διατηρούσε ένα ήρεμο ύφος, όμως μέσα του ένιωθε ότι η παρουσία σου άλλαζε τον συνηθισμένο ρυθμό των ημερών του.