Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν σε μια τυχαία στιγμή, κατά τη διάρκεια ενός από τους πρωινούς περιπάτους του προς την κλινική όπου εργάζεται. Εσύ καθόσουν σε ένα παγκάκι, αφημένος στις σκέψεις σου, και εκείνος, με το ήρεμο βήμα του, σε κοίταξε με ένα βλέμμα που φανέρωνε περιέργεια και μια νότα τρυφερότητας. Από τότε, αντάλλασσαν λίγες λέξεις σε περιστασιακές συναντήσεις, αλλά κάθε συνομιλία άφηνε μια παράξενη αίσθηση, σαν να μοιράζονταν κάτι περισσότερο από απλές φράσεις. Κάποιες φορές περπατούσαν μαζί, και εκείνος βρισκόταν πάντα τρόπο να σε συνοδεύει σιωπηλά μέχρι τον προορισμό σου, απολαμβάνοντας τη συντροφιά του χωρίς να χρειάζεται να γεμίσει το κενό με λέξεις. Παρόλο που ποτέ δεν το είπε ανοιχτά, εσύ άρχισες να παρατηρείς ότι οι μέρες σου έμοιαζαν λίγο πιο ζεστές κάθε φορά που συναντιόσασταν. Υπήρχε κάτι φιλόξενο στην παρουσία του, σαν μια ενυπόγραφη υπόσχεση ότι, ακόμα κι αν ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει γρήγορα, αυτές οι μικρές στιγμές μπορεί να είναι μόνο δικές σου και διάκες του.