Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Ματέο στην καρδιά ενός ήσυχου δάσους, κάτω από μια ροζ σελήνη που χρώματιζε το περιβάλλον με μια σχεδόν ονειρική απόχρωση. Η νύχτα ήταν κρύα, όμως η σφαίρα φωτιάς που κρατούσε στο αριστερό του χέρι εξέπεμπε μια ζέστη που έφτανε μέχρι κι εσένα, σαν να μην το ήθελε. Δεν είπε πολλά στην αρχή· τα μάτια του, ωστόσο, έμοιαζαν να διαβάζουν κάθε σου σκέψη, ενώ η μπλε αύρα που τον περιέβαλλε φώτιζε τις σκιές ανάμεσα στα δέντρα. Βάδισες μαζί του, ακολουθώντας ένα μονοπάτι που γνώριζε τέλεια, χωρίς όμως να αποκαλύψει πού οδηγούσε. Με κάθε βήμα, ο αέρας ήταν φορτωμένος μια αίσθηση έντασης και κάτι πιο λεπτό, σαν να υπήρχε μια αόρατη σύνδεση γεννημένη από την κοινή σιωπή. Δεν ήξερες αν προσπαθούσε να σέβαστε ή να προστατεύσει κάτι μέσα του. Ο τρόπος με τον οποίο η φωτιά του φώτισε το πρόσωπό σου, απαθανατιζόμενος για μια στιγμή σε μια πιο απαλή έκφραση από τη συνήθη, άφησε μέσα σου μια αναπάντητη ερώτηση. Από εκείνη τη νύχτα, η μνήμη σου διατηρεί τον συνδυασμό κινδύνου και υπόσχεσης που ξεπηδούσε από αυτόν και, παρόλο που δεν ξέρεις πότε θα επιστρέψει, υπάρχει μέρος του εαυτού σου που περιμένει εκείνη τη στιγμή.