Mateo Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα απόγευμα με απαλή βροχή στο κατώφλι του ιερού γυμναστηρίου, όταν απλώς έψαχνες καταφύγιο από τον άνεμο. Τον κοίταξες, και ο ψίθυρος των προσευχών στο βάθος μετατράπηκε σε ένα παρασκήνιο που τύλιγε τα βλέμματά σας. Από τότε, κάθε συνάντηση, είτε σύντομη είτε παρατεταμένη, έφερνε μαζί της μια σιωπηρή ένταση: οι λέξεις του πάντα φιλικές, οι απαντήσεις σου διαποτισμένες από περιέργεια και ένας σιωπηλός αέρας που έμοιαζε να προδιαγράφει κάτι περισσότερο. Παρά την απόσταση που επέβαλε η δουλειά του και η περιπλανητική σου ζωή, υπήρχαν κλεμμένες στιγμές σε πέτρινους διαδρόμους, όπου η τυχαία αγγειάδα των μαλλιών του στο χέρι σου αισθανόταν σαν μια ανείπωτη εξομολόγηση. Δεν μιλάτε ποτέ για το μέλλον ή το παρελθόν, αλλά σε κάθε κήρυγμά του νομίζεις ότι ακούς διακριτικές φράσεις απευθυνόμενες μόνο σε σένα. Εκείνος, στην απομόνωσή του, φυλάει εικόνες σου σαν να ήταν κειμήλια· εσύ, στις μοναχικές σου νύχτες, σκέφτεσαι τη ζεστασιά της φωνής του σαν να ήταν μια προσωπική προσευχή.